:: 5 :: Chapter 5 :: ปัญหา กับสิ่งที่พบในตัวเอง

ปัญหา
หนึ่ง มาอยู่ที่นี่ ขัดใจตรงที่ไม่มีห้องครัวเหมือนที่บ้าน ใช้เตาไฟฟ้าเอา เลยไม่สะดวกเท่าไหร่
แต่หอบพวกเครื่องปรุงอะไรมาจากบ้าน+ซื้อเอาด้วย เลยอยู่ได้ ดีที่มีตลาดเลยทำให้รอดชีวิตมาได้
//เป็นพวกชอบทำอาหารกินเอง

สอง ปัญหาของการทำงานออฟฟิซคือ... นั่งทำงานทั้งวัน ส่งผลให้อ้วน!! =..=
แล้วทำไงล่ะ? ออกกำลังกายสิ ดีที่เอาจักรยานมาด้วย แต่มันก็ต้องคุมอาหารด้วยล่ะนะ
ข้อดีของที่นี่คือ มีสนามกีฬากับสวนสุขภาพ

สาม ยุง ยุงที่นี่กัดเจ็บมาก! แถมหน้าด้านด้วย มากันถึงแก้ม ปัดก็ไม่ไปต้องตบอย่างเดียว

สี่ สิว...ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่มาอยู่นี่ สิวขึ้นเรื่อยๆเลย ขึ้นแต่แถวๆคางซะด้วยสิ... จนป่านนี้...
ดีนะที่เพลาๆลงบ้างแล้ว พยายามหามาส์ก โฟมล้างหน้า ต่างๆนานา มาช่วยให้เพลาลง
แต่ที่คิด น่าจะเป็นเพราะอาหารที่กินด้วยล่ะ แรกๆมาม่ายันเต

ห้า ไม่มีรถของตัวเอง ก็ไปไหนลำบาก เวลาจะกลับบ้านต้องขอติดรถกลับบ้านตลอด //เกรงใจมาก

สิ่งที่พบในตัวเอง
เพราะมาตีแบดที่นี่ เลยรู้ว่าที่ตัวเองตีแถวบ้านมาตั้งกะเด็กมันผิด
แล้วก็ ได้รู้กติกาพวกแบด //เป็นพวกไม่สนใจกติกากีฬาเพราะไม่คิดเล่นจริงจัง
ยิ่งเล่นกีฬาแล้วปวดตัว เหงื่ออก รู้สึกฟินกว่าปกติ ยิ่งถ้าเล่นจนรู้สึกเหนื่อยมากๆนะ
ยิ่งรู้สึกดีเป็นพิเศษ แต่นอกจากจะตีแบด ขี่จักรยานแล้ว ก็ออกกำลังกายก่อนนอนด้วย
พวกปั่นจักรยานอากาศก่อนนอนไรงี้
แต่น้ำหนักก็...ค่อยๆลงมาทีละนิดล่ะนะ

:: 4 :: Chapter4 :: หายไปนาน&กลับมาแล้ว

จบแล้ว ได้รับปริญญาแล้ว ได้ทำงานแล้วค่า...
ตอนนี้ทำงานผ่านมาสามเดือนแล้ว(ช่วงทดลองงาน) ตอนนี้กำลังเข้าเดือนที่สี่
*จุดพลุ* ผ่านงานด้วยล่ะ >_<
แต่ที่ได้มาทำงานนี่ก็...เหมือนฟลุกล่ะนะ
ไม่มีเพื่อนอยู่ด้วยเลย ได้มาทำงานที่ต่างจังหวัดอีกต่างหาก
คิดอีกแง่...ก็ดีเหมือนกันที่ได้อยู่แบบนี้
ได้อยู่คนเดียวแต่ข้อเสียคือ ออกไหนไม่ได้...เพราะขับรถไม่เป็น 
แล้วเพื่อนส่วนใหญ่อยู่ในกรุงเทพฯ
กว่าจะได้เจอกัน เลยเหมือนจะยากกว่าเดิมนิดหน่อย
มีแต่คนถามว่าเหงาไหม...
เหงา สิ แต่ไม่มากหรอก เพราะอยู่ส่วนเดียวซะส่วนใหญ่มาตั้งแต่เด็กแล้ว
เลยเสียนิสัย หมกอยู่กับตัวเองซะส่วนใหญ่
//แต่เวลาตอบน่ะ ตอบว่าไม่เหงานะ ;P

แต่พอมาทำงานเนี่ย ยิ่งคิดถึงเพื่อนมากกว่าเดิมนะ 
เพราะไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนตอนเรียนแล้ว

แต่พอจะนัดเมื่อไหร่ เวลาก็จะไม่ค่อยตรงกัน
บางคนหยุดไม่เหมือนชาวบ้านเค้าอีก =..=

ชวนกันไปเที่ยวก็เที่ยวได้แปปๆ 
ส่วนเราพอได้กลับบ้านเมื่อไหร่ กลายเป็นคนที่...
พอได้ถึงบ้านแล้ว จะเอาของเก็บ แล้วรีบออกไปซื้อของทุกที
เพราะเวลาที่กลับไปคือวันศุกร์ แล้ววันอาทิตย์ก็จะกลับมาที่ทำงาน
เลยรู้สึกเหมือนเวลามันน้อยๆ ทำให้อยากรีบออกจากบ้านไปเที่ยว
จนป่านนี้ห้องที่บ้านที่รกสุดๆยังไม่ได้เก็บซักที

อ้อ...ตอนที่มาอยู่ที่ทำงาน ดีที่มีที่พักให้เรา
ตอนแรกเราอยู่แฟลตชั่วคราว ตอนนี้ได้ฤกษ์ย้ายเข้าแฟลตพนักงานแล้ว...

แต่ไม่มีโต๊ะเล่นคอมง่ะ ใช้ตู้เสื้อผ้ากับเตียงของที่นี่เอา
อยากไปxเกียมากมาย... อยากได้โต๊ะคอมของxเกีย...

เล่ามาเยอะแล้ว พอเท่านี้แล้วกัน ...

:: 3 :: Chapter 3 :: สอบโปรเจคขั้นสุดท้ายเสร็จแล้ว XD

เมื่อวานไปสอบโปรเจคมาแหละ XD
เวลาเริ่มสอบคือ 9 โมง แต่เวลาที่เราต้องไปเซ็นชื่อสอบคือตั้งแต่ 8:15 - 8:45
เลยต้องแหกตื่นตั้งแต่ตีสี่เพราะกลัวรถติด ถึงมหา'ลัยประมาณ 7 โมง นั่งกินข้าว
ทำใจไม่ให้ตื่นเต้น //ใจเต้นมาก เพราะตื่นเต้นสุดๆ
ซักประมาณ 8 โมงครึ่ง ก็ขึ้นไปเซ็นชื่อ แล้วเข้าห้องเตรียมตัวเตรียมคอม
เพื่อพรีเซ้นท์โปรเจค แต่ตอนที่เราพรีครั้งนี้เราว่าเราพรีดีกว่าครั้งก่อนๆ
เพราะเรารู้ในส่วนที่เราทำ แต่ก่อนหน้านี้จะเกี่ยวกับข้อมูลในเล่มซะมากกว่าเลยพรีแบบตะกุกตะกัก
แต่คราวนี้ เราพรีในส่วนที่เราได้ทำเลยรู้ข้อมูล อ.บอกว่าต้องการให้แก้ตรงนี้ เพิ่มตรงนั้น
สรุปเราก็ผ่านมาได้แต่ต้องแก้และเพิ่มให้สวยงามมากกว่าเดิม เพราะเซ้นศิลปะเราไม่ดีเอาซะเลย // ถอนหายใจ
แต่พอพรีเสร็จรู้สึกโล่งมากกกกกกก เหมือนเห็นเส้นชัยใกล้มาแล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น...

:: 2 :: Chapter 2 :: ไปเที่ยวมา

ช่วงนี้แอบขยัน มาอัพอย่างต่อเนื่อง...^^
วันนี้ไปเที่ยวมาค่ะ ข้างๆแฟชั่นไอร์แลนด์จะมีห้างเปิดใหม่ Promenade เป็นห้างที่น่ารักดี
ตบแต่งสไตล์แบบยุโรป?! //ไม่แน่ใจ
ชอบมาก!!! น่ารักดี ตรงกลางแจ้งของห้าง จะมีน้ำพุ มีเด็กๆเล่นเต็มเลย ตรงนี้แหละที่สนุก ยิ่งอากาศร้อนๆแล้วได้มาเล่นแบบนี้ ก็เย็นขึ้น...

น้ำพุที่เด็กๆไปเล่น >__<

นานๆจะได้ออกมาเที่ยวรู้สึกอิ่มใจมากเลย //ยิ้ม

มีอะไรใหม่ๆเพิ่มมาใกล้บ้านมากขึ้น ก็สะดวกดีนะ แต่บางทีคนก็เยอะไปอ้ะ 

มีความรู้สึกที่ว่าอยากไปเดินอีก ชอบๆ

:: 1 :: Chapter 1 :: จุดเริ่มต้นใหม่

ขอบคุณโลกอินเตอร์เน็ตที่ทำให้ตัวเราเองรู้สึกเหมือนกับว่ามีไดอารี่ออนไลน์หลายเล่มเหลือเกิน พอๆกับไดอารี่จริงที่เป็นเล่มสมุดในโลกความเป็นจริงที่มีหลายเล่มเหมือนกัน //หัวเราะ
จาก Topic ที่บอกว่าจุดเริ่มต้นใหม่ เพราะว่าเคยเขียนอะไรใส่บล๊อกมาบ้างแล้วแต่ก็ลบทิ้งไป
ถ้าเป็นสมุดก็คงเหมือนกับว่าเราฉีกกระดาษไปสักหน้า...
ตอนนี้ตั้งใจไว้ว่าโพสแล้วจะไม่ลบ เก็บไว้อ่านความน่าอายของตัวเองดีกว่าที่มาบนอะไรไว้ในนี้ //หัวเราะ
ตอนนี้ที่เริ่มเขียน เวลา 22:47 // 19-05-12
ตอนนี้เป็นช่วงอารมณ์ที่แบบว่านึกถึงรักครั้งแรก... ตามด้วยอารมณ์เหงาๆที่ตามมา กระแทกด้วยเพลงช้าๆอารมณ์เหงาๆอีก //ถอนหายใจ
ไม่มีอารมณ์จะทำอะไร อยากนั่งมองท้องฟ้า แต่วันนี้ท้องฟ้าแทบไม่มีอะไรเลย...มีแต่ความมืด ยิ่งเหงามากขึ้นไปอีก
เป็นอ่านการ์ตูนแล้วอินตามเรื่องแน่ๆเลย //หัวเราะ
เพราะยิ่งอ่านก็ยิ่้งอิน ราวกับเราเป็นตัวละครนั้นเอง...

ความรัก...ความไม่เข้าใจระหว่างคนสองคน เหมือนจะเป็นเรื่องเล็กของใครหลายๆคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้อง แต่สองคนที่อยู่โลกเดียวกัน แค่ปัญหาเล็กๆก็อาจจะเป็นเรื่องใหญ่ได้หากไร้ความเข้าใจหรือปรับตัวเพื่อเข้าหากัน แม้ว่าความรู้สึกจะตรงกัน แต่ความสมเหตุสมผลในการใช้ชีวิตด้วยกันก็สำคัญเช่นกัน
ความรักไม่ใช่แค่เรื่องของความรู้สึก แต่ในการที่จะอยู่กับความรักได้จำเป็นต้องมีหลายองค์ประกอบ ซื่อสัตย์ มั่นคง ความเข้าใจ การยอมรับ ไม่ใช่แค่ว่าเราชอบคนนี้ หน้าตาดีนะ นิสัยก็ดี แต่เมื่อเราได้อยู่ด้วยกันจริงๆแล้ว กลับรับข้อเสียเพียงบางข้อไม่ได้ ก็สามารถสูญเสียความรักนั้นไปได้ เพราะเพราะเราไม่ยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น
แต่ในอีกแง่ ความรักก็ไม่ได้เป็นเรื่องของคนสองคนเท่านั้น รักข้างเดียว... อาจเป็นเรื่องของใครสักคน ในบางครั้งก็มีความสุขเสียเหลือเกิน ในบางทีก็ทุกข์เสียจนแทบสิ้นใจ เพียงเพราะความรู้สึกที่มี ไม่สามารถบอกออกไป หรือบอกแล้วเขาไม่ยอมรับ หากความรู้สึกที่ได้รักใครสักคนก็แทบล้นอก ทรมาณแต่แสนหวาน...
หากแต่การที่ได้รักใคร หรือได้รับความรักจากใครสักคนนั้นไม่ใช่เรื่องผิด แต่ควรรักให้เป็น...